آخرین مطالب
امکانات وب
اکسپکتورانت
Expectorant
موارد استفاده اکسپکتورانت
اکسپکتورانت برای کاهش غلظت و چسبندگی خلط و تسهیل خروج آن از ریه ها، کاهش موکوس ریوی و تبدیل سرفه های خشک به سرفه ترشحی و خلط آور استفاده می شود.
مکانیسم اثر اکسپکتورانت
اکسپکتورانت حاوی ترکیباتی است که موجب رقیق شدن خلط و خروج آن از ریه ها می گردند. کلرفنیرامین موجود در این فرآورده با اثرات ضد هیستامین، فنیل پروپانول آمین با اثر مقلد سمپاتیک ضداحتقان و گایافنزین با کاهش چسبندگی خلط و تسهیل خروج آن، در نهایت باعث تسکین سرفه های خشک و نرم شدن مخاط ریه و تخلیه خلط می شوند.
عوارض جانبی اکسپکتورانت
اگرچه هر یک از اجزای این فراورده، عوارض جانبی مشخص دارد ولی با مقادیر به کار برده شده در این فرمولاسیون عارضه قابل توجهی ایجاد نمی کنند.
تداخل دارويي اکسپکتورانت
مصرف همزمان این دارو با سایر ترکیبات مضعف CNS موجب تشدید اثرات هر دو گروه دارویی می شود.
نکات قابل توصیه اکسپکتورانت
۱. در صورت استفاده از سایر ترکیبات مقلد سمپاتیک، احتیاط شود.
۲. این دارو ممکن است ایجاد خواب آلودگی نماید. بنابراین از انجام کارهایی که نیاز به هوشیاری دارند، پرهیز شود.
۳. قبل از هر گونه عمل جراحی و یا درمان های اضطراری، پزشک باید از مصرف دارو مطلع شود.
۴. در صورت تداوم نشانه های بیماری بیش از ۷ روز یا وجود اکسپکتورانت تب بالا، به پزشک مراجعه شود.
اشکال دارویی اکسپکتورانت
Syrup: ( Guaifenesin ۱۰۰ mg + Chlorpheniramine Maleate ۲ mg + Phenylpropanolamine HCl ۵ mg ) /۵ ml
ما را در سایت سلامت و سبک زندگی دنبال میکنید
برچسب: اکسپکتورانت,expectorant, نویسنده: salamatism بازدید: 56 تاريخ: شنبه 29 مهر 1396 ساعت: 13:37
دیفن هیدرامین
Diphenhydramine
موارد استفاده دیفن هیدرامین
دیفن هیدرامین در درمان رینیت وازو موتور، کهیر و کهیر غول آسا، در درمان پارکینسون و واکنشهای اکستراپیرامیدال ناشی از داروها، تهوع و استفراغ ناشی از مسافرت یا حرکت، به عنوان بی حس کننده موضعی در دندان پزشکی و به عنوان یک خواب آور ملایم به کار می رود.
مکانیسم اثر دیفن هیدرامین
اثر ضدیت دارو به دلیل رقابت با آنتی هیستامین برای اتصال به گیرنده های H۱ است. ضد سرفه بودن دیفن هیدرامین به علت اثر مستقیم بر مرکز سرفه در بصل النخاع است. این دارو بر گیرنده هایH۱ مغز اثر گذاشته و باعث بروز اثرات خواب آوری می شود. اثر بی حس کنندگی موضعی آن به دلیل شباهت ساختمانی آن با بی حس کننده های موضعی است.
فارماكوكينتيك دیفن هیدرامین
این دارو از طریق خوراکی به خوبی جذب می شود. دیفن هیدرامین زمان شروع اثر آن حدود ۶۰-۱۵ دقیقه بعد از مصرف است. دفع آن کلیوی است و اغلب به صورت متابولیت طی ۲۴ ساعت دفع می شود.
موارد منع مصرف دیفن هیدرامین
در صورت وجود پورفیریا نباید استفاده شود.
هشدارها دیفن هیدرامین
۱- مصرف این دارو در صرع، هیپروتروفی پروستات، احتباس ادرار، گلوکوم و بیماری های کبد باید با احتیاط صورت گیرد.
۲- احتمال بروز سرگیجه، تسکین بیش از حد، اختلال شناخت و کاهش فشار خون ناشی از مصرف این دارو در سالخوردگان بیشتر است.
۳- مصرف طولانی مدت این دارو باعث خشکی دهان و گلو و پوسیدگی دندان می شود.
۴- در صورت مصرف این دارو تشخیص آپاندیسیت و علایم سمی بر گوش ناشی از مصرف سایر داروها مشکل می شود.
عوارض جانبی دیفن هیدرامین
گیجی، سردرد، عوارض پیسکو موتور، عوارض ضد موسکیرانی مانند خشکی دهان، تاری دید، دوبینی و اختلالات گوارشی از عوارض شایع مصرف این دارو هستند.
تداخل دارويي
مصرف همزمان این دارو با مضعف های CNS ممکن است اثرات مضعف آن را افزایش دهد. استفاده همزمان آن با داروهای آنتی کولینرژیک عوارض جانبی این دارو را تشدید میکند. مصرف همزمان داروهای سمی برای گوش دیفن هیدرامین مانند سالیسیلات ها و وانکومایسین با این دارو ممکن است علایم اثرات سمی آنها بر روی گوش از جمله وزوز گوش و سرگیجه را بپوشاند.
نکات قابل توصیه دیفن هیدرامین
۱- به منظور کاهش تحریک گوارشی همراه غذا، آب یا شیر مصرف شود.
۲- در صورت مصرف به عنوان ضد سرگیجه حداقل نیم ساعت قبل از مسافرت استفاده شود.
۳- در صورت بروز خواب آلودگی از انجام کارهایی که نیاز به تمرکز حواس دارند، خودداری شود.
اشکال دارویی دیفن هیدرامین
Elixixr:۱۲.۵ mg/۵ ml
Tablet:۲۵/mg
ما را در سایت سلامت و سبک زندگی دنبال میکنید
برچسب: دیفن هیدرامین,diphenhydramine, نویسنده: salamatism بازدید: 44 تاريخ: شنبه 29 مهر 1396 ساعت: 13:37
دیگوکسین
Digoxin
موارد استفاده دیگوکسین
دیگوکسین در درمان نارسایی احتقانی قلب و برای پیشگیری و درمان آریتمی قلبی مصرف می شود.
مکانیسم اثر دیگوکسین
دیگوکسین نیروی انقباضی قلب را افزایش داده و هدایت الکتریکی آن را کاهش می دهد. تصور می شود افزایش سرعت و نیروی انقباضی عضله قلب ناشی از مهارت حرکت یون های سدیم و پتاسیم از غشاء سلولی عضله قلب باشد. این دارو سرعت هدایت قلبی را کاهش داده و دوره تحریک ناپذیری گره دهلیزی-بطنی را افزایش می دهد.
فارماكوكينتيك دیگوکسین
فراهمی زیستی قرص دیگوکسین ۸۰-۶۰ درصد و الگزیر و محلول تزریقی آن ۸۵-۷۰ درصد است. پیوند دیگوکسین به پروتئین کم می باشد(۲۵-۲۰ درصد). متابولیسم این دارو به میزان کم در کبد صورت می گیرد. نیمه عمر دارو ۴۸-۳۶ ساعت است که در صورت ابتلا به بی ادراری، ۶-۴ روز خواهد بود. اثر دارو از راه خوراکی پس از ۲-۰.۵ ساعت و از راه تزریقی پس از ۳۰-۵ دقیقه شروع می شود. زمان لازم برای رسیدن به اوج اثر از راه تزریقی ۴-۱ ساعت و از راه خوراکی ۶-۲ ساعت است. طول اثر دارو از راه تزریقی و خوراکی ۶ روز است. دفع دیگوکسین کلیوی است.
موارد منع مصرف دیگوکسین
این دارو در صورت ابتلا به فیبریلاسیون بطنی و وجود حساسیت مفرط به دیگوکسین مصرف نشود.
هشدارها دیگوکسین
۱- این دارو در صورت وجود کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک همراه با انسداد جریان خروجی از بطن چپ، مشکل قلبی-ریوی، نارسایی قلبی با اختلال عملکرد دیاستولی، سندرم W-W-P ، انسداد گره دهلیزی بطنی، اختلال عملکرد گره سینوسی-دهلیزی، اختلالات الکترولیت ها (کاهش کلسیم، پتاسیم و منیزیم، افزایش کلسیم خون) مشکل کلیوی باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
۲- در بیماران سالخورده و بیمارانی که از دستگاه ضربان ساز مصنوعی استفاده می کنند، تنظیم دقیق مقدار مصرف دارو ضروری است، زیرا ممکن است دچار مسمومیت شوند.
۳- اندازه گیری مقدار ثابت و حداقل غلظت دارو در سرم در طول درمان با این دارو ضروری است. پی گیری وضعیت ECG و تعیین غلظت الکترولیت ها در سرم نیز ضروری می باشد.
۴- قرص های دیگوکسین، دارای فراهمی زیستی متفاوتی هستند و این مسأله باید در دیژیتالیزه کردن (یعنی تجویز دیگوکسین و تنظیم دوز آن برای بیمار) بیمار، یا در درمان نگهدارنده با قرص های دیگوکسین مد نظر قرار گیرد.
۵- هر ۵۰ میکروگرم از دیگوکسین تزریقی، از نظر مقدار مصرف معادل با ۶۲.۵ میکروگرم قرص یا الگزیر می باشد.
عوارض جانبی دیگوکسین
بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، اسهال، درد شکم، اغلب با مصرف مقادیر زیاد دارو مشاهده شده است. اختلالات بینایی، سردرد، کسالت، خواب آلودگی، اختلال فکر، توهم، هذیان، آریتمی و بلوک قلبی با مصرف این دارو گزارش شده است.
تداخل دارويي دیگوکسین
مصرف همزمان کینیدین و آمیودارون با دیگوکسین ممکن است موجب افزایش قابل توجه غلظت سرمی دیگوکسین شود. مصرف همزمان آمفوتریسین B با دیگوکسین ممکن است احتمال بروز مسمومیت با گلیکوزیدهای قلبی ناشی از کاهش پتاسیم خون را افزایش دهد. کینین، کلروکین وهیدروکسی کلروکین در صورت مصرف همزمان با دیگوکسین، ممکن است غلظت پلاسمایی دیگوکسین را افزایش دهند. دیلتیازم، وراپامیل و احتمالاً نفیدیپین در صورت مصرف همزمان با دیگوکسین، ممکن است غلظت پلاسمایی دیگوکسین را افزایش دهند. خطر بروز بلوک دهلیزی-بطنی و برادی کاردی با مصرف همزمان با وراپامیل افزایش می یابد. در صورت مصرف همزمان استازولامید، مدرهای لوپ و تیازیدی با دیگوکسین، خطر بروز مسمومیت با دیگوکسین ناشی از کاهش پتاسیم خون افزایش می یابد. اثر دیگوکسین در صورت مصرف همزمان با اسپیرونولاکتون افزایش می یابد. مصرف همزمان داروهای مسدودکننده گیرنده بتا-آدرنرژیک همراه با دیگوکسین، ممکن است باعث تشدید اثر آهسته کننده هدایت گره دهلیزی-بطنی شود. خطر بروز آریتمی با مصرف همزمان داروهای مقلد سمپاتیک افزایش می یابد.
نکات قابل توصیه دیگوکسین
۱- دوره درمان باید کامل شود و دارو هر روز در وقت معین مصرف شود.
۲- اگر یک نوبت مصرف دارو فراموش شود، چنانچه پس از ۱۲ ساعت به یاد آورده شود، به هیچ وجه آن نوبت نباید مصرف شود و مقادیر مصرف بعدی نیز دو برابر نشود، اگر به مدت دو روز یا بیشتر مصرف دارو فراموش شود، باید به پزشک مراجعه شود.
۳- در صورت بروز هر گونه نشانه مسمومیت از جمله تهوع، استفراغ، اسهال، کاهش اشتها یا آهسته شدن شدید نبض، باید به پزشک مراجعه شود.
۴- از مصرف سایر داروهای بدون دستور پزشک باید خودداری شود.
۵- مقدار مصرف دیگوکسین باید براساس نیاز هر بیمار تعیین شود. این مقدار باید براساس وزن بدون چربی محاسبه شود، زیرا این دارو در بافت چربی وارد نمی شود.
۶- تزریق وریدی دارو بر تزریق عضلانی آن ارجحیت دارد. تزریق وریدی باید طی حداقل ۵ دقیقه صورت گیرد. تزریق عضلانی تنها در صورتی که امکان مصرف دارو از راه خوراکی یا وریدی وجود نداشته باشد، انجام می شود.
۷- در صورت تغییر شکل تزریقی به شکل خوراکی دارو، تنظیم مقدار مصرف ممکن است ضروری باشد
اشکال دارویی دیگوکسین
Oral Drop: ۰.۵ mg/ml
Elixir: ۰.۰۵ mg/ml
Tablet: ۰.۲۵ mg
Injection: ۰.۵ mg/۲ml
پرومتازین
Promethazine
موارد استفاده پرومتازین
پرومتازین برای درمان علامتی حساسیت هایی چون تب یونجه، کهیر، درمان فوری واکنش های آنافیلاکسی، درمان تهوع، سرگیجه، اختلالات لابیرنت، بیماری مسافرت و داروی بیهوشی مصرف می شود.
مکانیسم اثر پرومتازین
تصور می شود که این دارو به طور غیر مستقیم باعث کاهش تحریک سیستم مشبک تنه مغزی می شود. همچنین از طریق رقابت با هیستامین برای اتصال به گیرنده H۱ در سلول هدف، از واکنش هایی که تنها با واسطه هیستامین بروز می کند، جلوگیری می نماید، ولی در صورت بروز آن ها را از بین نمی برد. این دارو احتمالا با مهار گیرنده های شیمیایی در بصل النخاع (CTZ) اثر ضد استفراغ و ضد سرگیجه خود را اعمال می کند.
فارماكوكينتيك پرومتازین
پرومتازین به خوبی از راه خوراکی و از محل تزریق جذب می شود و متابولیسم آن کبدی است. شروع اثر این دارو از راه خوراکی ۶۰-۱۵ دقیقه و از راه تزریق عضلانی تقریبا ۲۰ دقیقه و از راه وریدی حدود ۵-۳ دقیقه بعد از مصرف می باشد. طول مدت اثر تسکین بخشی آن حدود ۸-۲ ساعت و طول مدت اثر ضد هیستامین آن ۱۲-۶ ساعت است. این دارو به آهستگی از راه کلیه و مدفوع و عمدتاً به صورت متابولیت های غیرفعال دفع می شود.
هشدارها پرومتازین
۱. احتمال بروز سرگیجه، تسکین، اختلال شناخت و کمی فشار خون در بیماران مسن وجود دارد. همچنین علائم اکستراپیرامیدال بخصوص پارکینسون، اختلال در نشستن، خوابیدن و درازکشیدن و دیسکینزی مداوم نیز در بیماران مسن بیشتر است، به خصوص اگر مقادیر مصرف زیاد باشند یا از شکل تزریقی دارو استفاده شود.
۲. این دارو درموارد زیر باید با احتیاط فراوان تجویز شود: انسداد مثانه، هیپروتروفی پروستات، احتباس ادرار، اغما، گلوکوم با زاویه بسته و یرقان.
۳. این دارو ترجیحاً باید از طریق تزریق عضلانی عمیق مصرف شود. در صورت تزریق وریدی، غلظت دارو باید کمتر از mg/ml۲۵ بوده و سرعت تزریق نباید از mg /min۲۵ تجاوز نماید.
عوارض جانبی پرومتازین
خواب آلودگی، هیجان، عصبانیت، بی قراری، از دست دادن مهارت در انجام کار یا بی ثباتی، حرکات پرشی عضلات سر و صورت، رعشه و تکات دادن دست ها، تاری دید، کاهش هوشیاری به ویژه در کودکان، خشکی دهان، کمی فشار خون و حساسیت به نور از عوارض جانبی مصرف این دارو هستند.
تداخل دارويي پرومتازین
مصرف همزمان پرومتازین با داروهای مضعف CNS، داروهای مهار کننده مونوآمینواکسیداز و ضد افسردگی های سه حلقه ای ممکن است باعث تشدید آثار مضعف CNS این داروها با پرومتازین شود. مصرف همزمان با داروهایی که باعث ایجاد واکنش های اکستراپیرامیدال می شوند ممکن است شدت و دفعات بروز واکنش های اکستراپیرامیدال را افزایش دهد. مصرف همزمان لوودوپا با پرومتازوین ممکن است اثرات لوودوپا را به علت مسدود شدن گیرنده های دوپامین در مغز مهار کند. اثر برگیرنده آلفا آدرنرژیک اپی نفرین در صورت مصرف همزمان با پرومتازین ممکن است مهار شود. مصرف همزمان بروموکریپتین با پرومتازین ممکن است باعث افزایش غلظت سرمی پرولاکتین شود و با اثر بروموکریپتین تداخل کند. مصرف همزمان پرومتازین با داروهای ضد تیروئید ممکن است خطر بروز آگرانولوسیتوز را افزایش دهد.
نکات قابل توصیه پرومتازین
۱. برای به حداقل رسانیدن تحریک گوارشی، شکل خوراکی این دارو همراه با غذا، آب یا شیر مصرف شود.
۲. در صورت مصرف دارو برای پیشگیری از بیماری مسافرت باید حداقل ۳۰ دقیقه یا ترجیحاً ۲-۱ ساعت قبل از مسافرت مصرف شود.
۳. احتمال بروز خشکی دهان با مصرف این دارو وجود دارد.
۴. درمان با پرومتازین باید ۲-۱ هفته قبل از زایمان قطع شود تا از بروز یرقان و علایم اکستراپپرامیدال در نوزاد جلوگیری شود.
۵. این دارو نباید بیش از مقدار تجویز شده مصرف شود.
۶. در صورت فراموش کردن یک نوبت مصرف دارو، به محض به یاد آوردن، آن نوبت باید مصرف شود. ولی اگر تقریباً زمان مصرف نوبت بعدی فرا رسیده باشد، از مصرف نوبت فراموش شده باید خودداری کرده و مقدار مصرف بعدی نیز نباید دو برابر شود.
۷. از مصرف فرآورده حاوی الکل و سایر داروهای مضعف CNS با این دارو باید خودداری کرد.
اشکال دارویی پرومتازین
Coated Tablet:۲۵mg
Syrup: ۱۱۳mg/۱۰۰ml(as HCI)
Injection: ۲۵mg /۱ ml
ما را در سایت سلامت و سبک زندگی دنبال میکنید
برچسب: پرومتازین,promethazine, نویسنده: salamatism بازدید: 41 تاريخ: شنبه 29 مهر 1396 ساعت: 13:36
سفتازیدیم
Ceftazidime
موارد استفاده سفتازیدیم
سفتازیدیم از سفالوسپورین های نسل سوم است که بر علیه باکتری های منفی به ویژه گونه های پسودوموناس موثر است. این دارو در درمان عفونت های ناشی از باکتری های گرم مثبت و گرم منفی حساس به دارو، از جمله عفونت های مجاری صفراوی، فیبروز سیستیک، عفونت های تنفسی، درمان بیماری های عفونی در بیمارانی که سیستم ایمنی آن ها تضعیف شده است، مننژیت، پریتونیت، پنومونی، سپتی سمی، عفونت های پوستی و پیشگیری از بروز عفونت پس از اعمال جراحی کاربرد دارد.
فارماكوكينتيك سفتازیدیم
اوج غلظت سرمی دارو یک ساعت پس از تزریق عضلانی به دست می آید. نیمه عمر پلاسمایی دارو حدود ۲ ساعت است که در صورت بروز مشکل کلیوی افزایش می یابد .این دارو در صفرا ترشح می شود. دفع سفتازیدیم عمدتاً کلیوی و از طریق فیلتراسیون گلومرولی است.
موارد منع مصرف سفتازیدیم
در صورت وجود حساسیت مفرط به سفالوسپورین ها، پنی سیلین ها و مشتقات آن ها یا پنی سیلامین یا ابتلای بیمار به پورفیری این دارو نباید مصرف شود.
هشدارها سفتازیدیم
۱- در صورت وجود سابقه حساسیت به پنی سیلین ها و مشکل کلیوی باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
۲- این دارو ممکن است باعث ایجاد پاسخ مثبت کاذب در آزمون کومبس یا قند ادرار شود.
۳- این دارو ممکن است باعث بروز کولیت پسودوممبران شود.
۴- در بیماران مبتلا به مشکل کلیوی، کاهش مقدار مصرف دارو ضروری است.
عوارض جانبی سفتازیدیم
عوارض ناشی از مصرف این دارو عبارتند از اسهال و به ندرت کولیت وابسته به آنتی بیوتیک، تهوع، استفراغ ، احساس ناراحتی در شکم، سردرد، واکنش های آلرژیک (شامل بثورات جلدی، خارش، کهیر، تب، درد مفاصل و آنافیلاکسی)، اریتم مولتی فرم، نکرولیز سمی پوست، اختلال در آنزیم های کبدی، هپاتیت و یرقان کلستاتیک گذرا.
تداخل دارويي سفتازیدیم
اثر ضد انعقادی وارفارین در صورت مصرف همزمان با این دارو افزایش می یابد.
نکات قابل توصیه سفتازیدیم
۱- در صورت بروز اسهال شدید، قبل از مصرف هرگونه داروی ضد اسهال، باید با پزشک مشورت شود.
۲- در صورت فراموش کردن یک نوبت مصرف دارو به محض به یاد آوردن، دارو را باید مصرف کرد. ولی اگر تقریباً زمان مصرف نوبت بعدی فرا رسیده باشد، از مصرف نوبت فراموش شده باید خودداری شود و مقدار مصرف بعدی نیز دو برابر نشود.
۳- مخلوط کردن سفتازیدیم با سایر داروها به ویژه آمینوگلیکوزیدها و وانکومایسین در یک محلول توصیه نمی شود.
مقدار مصرف سفتازیدیم
بزرگسالان: مقدار مصرف سفتازیدیم به صورت تزریق عمیق عضلانی، یا وریدی، ۱گرم و هر ۸ ساعت یا ۲ گرم هر ۱۲ ساعت یک بار است که در صورت وجود عفونت شدید به ۲ گرم هر ۸ تا ۱۲ ساعت افزایش می یابد (مقادیر بیش از ۱ گرم در صورت مصرف به صورت مقدار واحد باید از راه وریدی تزریق شوند). حداکثر مقدار مصرف دارو در بیماران سالخورده۳g/day است. این دارو در فیبروز سیستیک همراه باعفونت ریوی ناشی از پسودوموناس در بیماران با کلیه سالم به مقدار۱۰۰-۱۵۰ mg/kg/day در ۳ نوبت مصرف می شود. به عنوان پیشگری از عفونت پس ازاعمال جراحی پروستات، مقدار ۱ گرم قبل از القای پی هوشی مصرف می شود که درصورت نیاز پس از برداشتن کاتتر تکرار می شود. این دارو در درمان عفونت های مجاری ادرار یا عفونت خفیف به مقدار ۰/۵-۱ گرم هر ۱۲ ساعت مصرف می شود.
کودکان: در کودکان با سن تا ۲ ماه ۲۵ تا ۶۰ میلی گرمدر ۲ نوبت و در کودکان با سن بیش از ۲ ماه به مقدار ۳۰-۱۰۰ mg/kg/day در ۲ یا ۳ ن.بت مصرف می شود که این مقدار در کودکان مبتلا به مننژیت یا ضعف سیستم ایمنی یا در درمان فیبروز سیستیک همراه با عفونت ریوی ناشی از پسودوموناس تا مقدار ۱۵۰mg/kg/day در ۳ نوبت مصرف می شود. مقدار مصرف دارو در درمان عفونت های ادراری و عفونت های خفیف مانند بزرگسالان است.
اشکال دارویی سفتازیدیم
For Injection:۵۰۰mg
For Injection:۱g
For Injection: ۲g(as pentahydrate)
ما را در سایت سلامت و سبک زندگی دنبال میکنید
برچسب: سفتازیدیم,ceftazidime, نویسنده: salamatism بازدید: 35 تاريخ: چهارشنبه 26 مهر 1396 ساعت: 13:49
سفتریاکسون
Ceftriaxone
موارد استفاده سفتریاکسون
این دارو در درمان عفونت های باکتریایی حساس به آن مصرف می شود که شامل شانکروئید، اندوکاردیت، سالمونلوز، شیگلوز، سوزاک، مننژیت، سپتی سمی و حصبه می باشد. این دارو قبل از اعمال جراحی و به منظور پیشگیری از عفونت نیز مصرف می شود.
فارماكوكينتيك سفتریاکسون
سفتریاکسون به دلیل پیوند به پروتئین از کینتیک غیر خطی وابسته به دوز پیروی می کند.اوج غلظت سرمی دارو پس از تزریق عضلانی تا ۲ ساعت بعد از مصرف حاصل می شود .نیمه عمر پلاسمایی دارو ۹- ۶ ساعت است. سفتریاکسون به طور وسیع در بافت ها و مایعات بدن منتشر می شود. بیش از نیمی از یک دوز مصرفی دارو از طریق ادرار و به صورت تغییر نیافته و بقیه از طریق مدفوع به صورت تغییر نیافته یا ترکیبات غیرفعال دفع می شود.
موارد منع مصرف سفتریاکسون
در صورت وجود سابقه حساسیت مفرط به پنی سیلین ها، سفالوسپورین ها یا پنیسیلامین، ابتلا به پورفیری و در نوزادان مبتلا به کمی آلبومین خون، اسیدوز، زردی یا زیادی بیلی روبین خون نباید از این دارو استفاده کرد.
هشدارها سفتریاکسون
۱- در صورت وجود سابقه بیماری گوارشی به ویژه کولیت اولسراتیو، آنتریت ناحیه ایوکولیت ناشی از آنتی بیوتیک با احتیاط فراوان مصرف شود.
۲- در بیماران مبتلا به مشکل کبدی یا کلیوی، کاهش مقدار مصرف این دارو ضروری است.
۳- در نوزادان نارس این دارو ممکن است باعث جابجایی بیلی روبین از آلبومین سرم شود.
۴- تزریق این دارو در نوزادان باید به آهستگی و طی ۶۰ دقیقه صورت گیرد.
عوارض جانبی سفتریاکسون
واکنشهای آلرژیک شامل کهیر و بثورات جلدی و علایم حساسیت مفرط شامل شوک آنافیلاکتیک، تهوع، استفراغ و اسهال و علایم کولیت پسودممبران با مصرف این دارو گزارش شده است.
تداخل دارويي سفتریاکسون
در صورت مصرف همزمان سفالوسپورین ها با آمینوگلیکوزیدها و وانکومایسین، احتمال بروز مسمومیت کلیوی افزایش می یابد. اثر ضد انعقادی وارفارین در صورت مصرف همزمان با این داروها افزایش یابد.
نکات قابل توصیه سفتریاکسون
مخلوط کردن این دارو با سایر داروها به ویژه آمینوگلیکوزیدها در یک محلول توصیه نمی شود.
مقدار مصرف سفتریاکسون
بزرگسالان: معمولاً ۲- ۱ گرم در روز به صورت واحد یا در دو مقدار به صورت تزریق عمیق عضلانی یا تزریق آهسته وریدی ( طی ۴- ۲ دقیقه ) و انفوزیونوریدی ( طی ۳۰ دقیقه ) تقسیم می شود. در عفونت های شدید این مقدار تا ۴ گرم در روز افزایش می یابد. برای درمان سوزاک بدون عواقب، مقدار ۲۵۰ میلی گرم به صورت دوز واحد تزریق عضلانی می شود. برای پیشگیری از بروز عفونت قبل از اعمال جراحی، مقدار ۱ گرم نیم تا یک ساعت قبل از عمل مصرف می شود. برای پیشگیری از مننژیت متگوکوکی مقدار ۲۵۰ میلی گرم به صورت دوز واحد تزریق عضلانی می شود.
توجه : در صورت نیاز به تزریق عضلانی بیش از ۱ گرم در روز، سفتریاکسون مقدار مصرف باید در چند نوبت در عضلات مختلف تزریق شود.
کودکان : مقدار مصرف در نوزادان و کودکان ۲۰ تا ۵۰ میلی گرم یک بار در روز می باشد که این مقدار در عفونت های شدید تا ۸۰ میلی گرم در روز ممکن است افزایش یابد. حداکثر مقدار مصرف در نوزادان تا ۵۰ میلی گرم در روز است. برای پیشگیری از بروز مننژیت مننگوکوکی مقدار ۱۲۵ میلی گرم به صورت واحد تزریق عضلانی می شود.
توجه : مقادیر مصرف بیش از ۵۰ میلی گرمدر کودکان باید فقط از طریق آنفوزیون وریدی باشد. انفوزیون وریدی در نوزادان باید طی ۶۰ دقیقه انجام شود.
اشکال دارویی سفتریاکسون
For Injection:۲۵۰mg
For Injection:۵۰۰mg
For Injection: ۱g
ما را در سایت سلامت و سبک زندگی دنبال میکنید
برچسب: سفتریاکسون,ceftriaxone, نویسنده: salamatism بازدید: 50 تاريخ: چهارشنبه 26 مهر 1396 ساعت: 13:47
آنتی هیستامین دکونژستان
Antihistamine Decongestant
موارد استفاده آنتی هیستامین
این دارو برای بهبود موقت احتقان بینی و سینوس ها، عطسه ها و آبریزش بینی ناشی از سرماخوردگی و رینیت آلرژیک مصرف می شود.
مکانیسم اثر آنتی هیستامین
کلرفنیرامین با اثر بر روی گیرنده های H۱ اثرات هیستامین را مهار می کند. اثرات ضد موسکارینی این دارو تا حدی باعث خشک شدن مخاط بینی می شود. فنیل امین بر روی گیرنده های آلفا آدرنرژیک مجاری تنفسی اثر کرده و با ایجاد تنگی عروق موجب رفع احتقان می شود. فنیل پروپانولامین اثر تحریکی بر روی CNS دارد.
فارماكوكينتيك آنتی هیستامین
کلرفنیرامین و فنیل پروپانولامین از مجرای گوارشی به خوبی جذب می شوند. اما جذب فنیل افرین زیاد نیست. متابولیسم دارو در مجرای گوارشی و کبد صورت می گیرد و دفع آن کلیوی است.
هشدارها آنتی هیستامین
۱. در خردسالان، عوارض جانبی این دارو به خصوص اثر آنتی موسکارینی بیشتر دیده می شود. در سالخوردگان احتمال بروز واکنش های متناقض مثل تهییج پذیری نیز وجود دارد.
۲. در سالخوردگان احتمال بروز خشکی دهان، عفونت های کاندیدیاز دهانی و همچنین احتمال اسپاسم، توهم و تشنج وجود دارد
عوارض جانبی آنتی هیستامین
عوارض شایع آن شامل غلیظ شدن ترشحات نایژه و بروز سرفه های خشک می باشد. هیستامین احتمال بروز تاری دید، اختلال شناخت، دفع دشوار یا دردناک ادرار، سرگیجه و خشکی دهان وجود دارد.
تداخل دارويي آنتی هیستامین
احتمال بروز تداخل دارویی با گلیکوزیدهای قلبی(دیژیتال) وجود دارد که منجر به آریتمی قلبی می شود. مسدودکننده های گیرنده های بتا می توانند باعث افزایش فشار خون ناشی از این دارو شوند. مصرف همزمان این دارو با رزرپین در بزرگسالان، باعث کاهش اثر این دارو می شود. مصرف همزمان داروهای مهار کننده مونوآمین اکسیداز (MAO) با این دارو می تواند باعث تشدید اثر موسکارینی و مضعف CNS داروهای ضدهیستامین شده و با افزایش اثر فنیل پروپانولامین باعث طولانی شدن و تشدید تحریک قلبی شود.
نکات قابل توصیه آنتی هیستامین
۱. احتمال بروزخواب آلودگی یا سرگیجه وجود دارد.
۲. برای کاهش عوارض گوارشی، با غذا، آب و یا شیر مصرف شود.
۳. این دارو ممکن است علائم مسمومیت گوشی ناشی از سالیسیلاتها را بپوشاند.
۴. استفاده طولانی مدت از این دارو می تواند منجر به وابستگی شود.
مقدار مصرف آنتی هیستامین
در بزرگسالان سه تا چهار قرص در روز و در کودکان ۱۲-۶ سال حداکثر ۳-۲ قرص در روز مصرف می شود.
اشکال دارویی آنتی هیستامین
Tablet:chorpheniramine Maleate ۲.۵ mg + phenylephrine HCl ۵ mg + phenypropanolamine HCl ۲۰ mg
ما را در سایت سلامت و سبک زندگی دنبال میکنید
برچسب: آنتی هیستامین,antihistamine, نویسنده: salamatism بازدید: 37 تاريخ: چهارشنبه 26 مهر 1396 ساعت: 13:47
فنوباربیتال
Phenobarbital
موارد استفاده فنوباربیتال
فنوباربیتال در تمام انواع صرع کوچک و در حمله مداوم صرعی به کار می رود. فنوباربیتال تزریقی برای درمان اضطراری بعضی از حملات تشنجی حاد از جمله حملات همراه با اکلامپسی، مننژیت و واکنشهای سمی به استریکنین و همچنین جهت پیشگیری و درمان حملات تشنجی ناشی از تب مصرف می شود.
مکانیسم اثر فنوباربیتال
این دارو از یک طرف اثر مهاری گاماآمینوبوتیریک اسید(GABA) را افزایش می دهد و از طرف دیگر اثر تحریکی گلوتامیک اسید را کم می کند و بدین ترتیب با مهار انتخابی سلول های عصبی غیر طبیعی، مانع انتشار امواج از کانون صرعی می شود.
فارماكوكينتيك فنوباربیتال
از طریق خوراکی سریعاً جذب و در بافت های بدن و مغز انتشار می یابد. این دارو توسط کبد متابولیزه می شود. راه دفع دارو کلیوی است و حدود ۳۰-۲۰ درصد دارو بدون تغییر دفع می شود. نیمه عمر دارو ۱۱۸-۵۳ ساعت است.
زمان شروع اثر دارو از راه خوراکی ۶۰-۲۰ دقیقه و فنوباربیتال از راه وریدی حدود ۵ دقیقه است.
موارد منع مصرف فنوباربیتال
این دارو در صورت وجود پورفیری نباید مصرف شود.
هشدارها فنوباربیتال
در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کبد یا کلیه، اغما کبدی، درد حاد و مزمن، حساسیت مفرط به دارو و ضعف تنفسی با احتیاط فراوان مصرف می شود.
عوارض جانبی فنوباربیتال
خواب آلودگی، افسردگی ذهنی، عدم تعادل، واکنش های آلرژیک پوستی، تحریک پذیری، بی قراری و اختلال شناخت در سالمندان، هیجانات و فعالیت زیاد غیر عادی در کودکان، کم خونی مگالوبلاستیک از عوارض جانبی مصرف این دارو می باشند.
تداخل دارويي فنوباربیتال
این دارو غالبا غلظت پلاسمایی کاربامازپین، کلونازپام، فنی توئین و والپروات و در مواردی اتوسوکسیمید را کاهش می دهد. این دارو با تسریع متابولیسم وارفارینباعث کاهش اثر ضد انعقادی آن می شود. داروهای ضد افسردگی و ضد جنون با کاهش آستانه تشنج، با اثرات ضد تشنجی این دارو مقابله می کنند. این دارو متابولیسم داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای را افزایش و درنتیجه باعث کاهش غلظت پلاسمایی آنها می شود. این دارو همچنین باعث افزایش سرعت متابولیسم دیگوکسین، کورتیکواستروئیدها و سیکلوسپورین، داروهای ضد بارداری خوراکی، تئوفیلین و درنتیجه کاهش اثرات آنها می شود.
نکات قابل توصیه فنوباربیتال
۱. این دارو نباید بیش از مقدار توصیه شده مصرف شود.
۲. در صورت کاهش کارایی دارو پس از چند هفته، بدون مشورت با پزشک، نباید مقدار دارو افزایش داده شود.
۳. دوره درمان با دارو به عنوان ضد تشنج باید کامل شود. دقت شود هیچ یک از نوبت های مصرف فراموش نشود.
۴. در صورت فراموش شدن یک نوبت مصرف دارو به محض به یاد آوردن، آن نوبت باید مصرف شود، ولی اگر تقریباً زمان مصرف نوبت بعدی فرارسیده باشد، از مصرف نوبت فراموش شده و دوبرابر کردن مقدار مصرف بعدی باید خودداری شود.
۵. در طول مصرف دارو، از مصرف سایر داروهای حاوی الکل و داروهای فنوباربیتال مضعف CNS باید خودداری شود.
۶. در صورت بروز سرگیجه، خواب آلودگی یا منگی، باید احتیاط کرد.
اشکال دارویی فنوباربیتال
Tablet: ۱۵mg . ۶۰mg . ۱۰۰mg
Injection:۲۰۰ mg/ml
ما را در سایت سلامت و سبک زندگی دنبال میکنید
برچسب: فنوباربیتال,phenobarbital, نویسنده: salamatism بازدید: 42 تاريخ: چهارشنبه 26 مهر 1396 ساعت: 13:47
دیازپام
Diazepam
موارد استفاده دیازپام
این دارو در کنترل اختلالات اضطراب یا برای تسکین کوتاه مدت علائم اضطراب و درمان علائم قطع مصرف الکل مصرف می شود. دیازپام تزریقی جهت تسکین اضطراب و تنش قبل از عمل جراحی به عنوان پیش دارو مصرف می شود. این دارو همچنین به عنوان داروی کمکی از راه تزریق وریدی پیش از برگرداندن ریتم طبیعی قلب، (CARDIOVERSION) به منظور کاهش اضطراب مصرف می شود. دیازپام تزریقی به عنوان داروی کمکی در درمان حملات صرعی و از راه خوراکی در اختلالات تشنجی(۱۴-۷ روز) به کار برده می شود. این دارو به عنوان داروی کمکی در تسکین اسپاسم عضلانی اسکلتی نیز مصرف می شود.
فارماكوكينتيك دیازپام
این دارو به خوبی از طریق خوراکی جذب شده و در کبد متابولیزه می شود. پیوند دیازپام به پروتئین پلاسما بسیار زیاد است. نیمه عمر آن ۷۰-۲۰ ساعت و زمان لازم برای اوج غلظت پلاسمایی از راه خوراکی ۲-۰.۵ ساعت می باشد و از طریق کلیه دفع می شود.
هشدارها دیازپام
۱. این دارو در مسمومیت شدید با الکل همراه با علائم حیاتی ضعیف شده، اغما شوک، گلوکوم حاد با زاویه بسته یا استعداد ابتلاء به آن، میاستنی گراو و انسداد مزمن و شدید تنفسی باید با احتیاط فراوان مصرف شود.
۲. بنزودیازپین ها ممکن است سبب بروز ضعف تنفسی در سالخوردگان، نوجوانان یا افراد بشدت بیمار شوند. در این افراد، کاهش مقدر مصرف دارو ممکن است ضروری باشد.
۳. مصرف طولانی مدت یا مقادیر زیاد بنزودیازپین ها ممکن است سبب بروزدیازپام وابستگی های روانی و جسمی شود.
۴. پس از مصرف فرآورده های تزریقی، بیمار باید ۳-۲ ساعت تحت مراقبت باشد.
۵. تزریق وریدی بنزودیازپین ها ممکن است سبب بروز آپنه، کاهش فشار خون، برادیکاردی، یا ایست تنفسی شود.
۶. هنگام تزریق بنزودیازپین ها، وسایل احیاء تنفسی باید در دسترس باشند.
۷. به علت بروز خطر ترمبوفلبیت، تزریق وریدی باید سرعت حداکثرmg/min۵ صورت گیرد.
عوارض جانبی دیازپام
فراموشی، اضطراب اغتشاش فکر، افسردگی روانی، تاکیکاردی، و تپش قلب، آتاکسی، سرگیجه و منگی، خواب آلودگی (شامل خواب آلودگی در طول روز) اشکال در تکلم، بی خوابی، تحریک پذیری و عصبانیت با مصرف این دارو گزارش شده است.
تداخل دارويي دیازپام
اثرات مضعف CNS و خطر بروز آپنه با مصرف همزمان فرآورده های حاول الکل و سایر داروهای مضعف CNS ممکن است تشدید یابد. مصرف همزمان بنزودیازپین ها با ایتراکونازول و کتوکونازول ممکن است باعث مهار متابولیسم این داروها و در نتیجه افزایش غلظت پلاسمایی این دارو شود.
نکات قابل توصیه دیازپام
۱. این دارو نباید بیش از مقدار تجویز شده مصرف شود.
۲. در صورتی که پس از چند هفته، اثربخشی دارو کاهش یافت، باید به پزشک مراجعه و از افزایش مقدار مصرف دارو خودداری نمود.
۳. به عنوان ضد تشنج، دوره درمان باید کامل شود. باید دقت شود هیچیک از نوبت های مصرف فراموش نشود.
۴. به منظور کاهش احتمال بروز عوارض قطع مصرف دارو، مصرف این دارو باید به تدریج قطع شود.
۵. در صورت تزریق عضلانی، این دارو باید عمیقاً در عضله دلتوئید تزریق شود.
۶. به منظور کاهش ترمبوز وریدی، فلبیت، تحریک موضعی و تورم، تزریق وریدی دارو نباید در ورید های کوچک در پشت دست یا مچ صورت گیرد.
۷. انفوزیون مداوم وریدی این دارو توصیه نمی شود.
اشکال دارویی دیازپام
Rectal Tube:۵mg ۱۰mg
Suryp:۲mg/۵ml
Suppository:۱۰mg . ۱۵mg
Tablet:۲mg ۵mg
Injection:۱۰mg/۲ml
کاربامازپین
carbamazepine
موارد استفاده کاربامازپین
کاربامازپین در درمان انواع صرع (به غیر از صرع کوچک) و درد عصب سه قلو مصرف می شود.
مکانیسم اثر کاربامازپین
کاربامازپین با طولانی کردن مدت غیر فعال ماندن کانال سدیم در سلول عصبی پس سیناپسی توانایی آن را برای پتانسیل عمل های تکراری با فرکانس زیاد کاهش می دهد و آزادسازی واسطه عصبی از سلول عصبی پیش سیناپسی را مهار می کند و در مجموع انتقال سیناپسی کاهش می یابد.
فارماكوكينتيك کاربامازپین
این دارو جذب خوراکی کاملی دارد. در کبد به طور کامل متابولیزه شده و متابولیت آن دارای خاصیت ضد تشنجی است. نیمه عمر آن ۶۵-۲۵ ساعت است که با تجویز طولانی مدت به دلیل القاء خود به خود متابولیسم به ۲۹-۸ ساعت می رسد. دفع دارو عمدتاً کلیوی است. پیوند دارو به پروتئین متوسط است. اثر ضدتشنجی دارو پس از چند ساعت تا چند روز و اثر ضد درد عصبی آن پس از ۷۲-۸ ساعت شروع می شود.
موارد منع مصرف کاربامازپین
این دارو در صورت بروز حملات تشنجی غائب، حملات آتونیک و میوکلونیک، انسداد دهلیزی بطنی، اختلالات خونی(ناهنجاری در میزان آهن سرم، پلاکت و سلول های خون) و ضعف مغز استخوان، نباید مصرف شود.
هشدارها کاربامازپین
۱. قطع ناگهانی مصرف دارو در بیمارانی که به این دارو پاسخ می دهند، ممکن است منجر به بروز تشنج و صرع شود. بنابراین، توصیه می شود مصرف دارو به تدریج قطع شود.
۲. سالمندان نسبت به عوارض آشفتگی، توهم بلوک دهلیزی-بطنی و برادی کاردی این دارو حساس تر هستند.
۳. این دارو ممکن است باعث بروز لوکوپنی و ترومبوسیتوپنی، شیوع عفونت های میکروبی، تأخیر در التیام زخمها و خونریزی لثه شود.
۴. در صورت بروز علائم قلبی و عروقی یا بثورات جلدی یا علائم ضعف مغز استخوان، مصرف دارو باید قطع شود.
عوارض جانبی کاربامازپین
تهوع، استفراغ، گیجی، خواب آلودگی، سردرد، عدم تعادل، توهم و آشفتگی، اختلالات بینایی(به خصوص دوبینی) نیستاگموس، اسهال و یبوست، بی اشتهایی، بثورات جلدی گذرا، لوکوپنی، ترومبوسیتوپنی، اگرانولوسیتوز و آنمی آپلاستیک از عوارض جانبی مصرف این دارو هستند.
نکات قابل توصیه کاربامازپین
۱. جهت کاهش تحریک دستگاه گوارش بهتر است دارو با غذا مصرف شود.
۲. از قطع ناگهانی مصرف دارو اجتناب و در صورت لزوم مقدار مصرف دارو باید به تدریج کاهش یابد تا از بروز تشنج یا حمله مداوم صرعی جلوگیری شود.
۳. از مصرف همزمان سایر داروهای مضعف CNS با این دارو باید اجتناب شود.
۴. در صورت مصرف این دارو در موقع رانندگی و کار با ماشین آلاتی که نیاز به دقت و هوشیاری دارند باید احتیاط نمود.
۵. درصورتی که مقدار مصرف این دارو از حداقل کاربامازپین شروع شده و به تدریج با فواصل یک هفته افزایش پیدا کند، عوارض جانبی دارو به حداقل می رسد.
۶. دوره درمان با دارو باید کامل شود. از مصرف بیش از مقدار توصیه شده نیز باید خودداری شود.
۷. در صورت فراموش شدن یک نوبت مصرف دارو، به محض به یاد آوردن، آن نوبت باید مصرف شود. ولی اگر تقریباً زمان مصرف نوبت بعدی فرا رسیده باشد از مصرف نوبت فراموش شده باید خودداری نموده و مقدار مصرف بعدی نیز نباید دو برابر شود. در صورت فراموش کردن بیش از یک نوبت مصرف دارو باید به پزشک مراجعه شود.
۸. به منظور بررسی پیشرفت درمان، مراجعه منظم به پزشک ضروری است.
۹. در صورت نیاز به عمل جراحی، درمان اورژانسی و دندانپزشکی، پزشک باید از مصرف دارو مطلع شود.
اشکال دارویی کاربامازپین
Scored Tablet:۲۰۰mg
Sustained Release Tablet:۲۰۰ mg . ۴۰۰mg
ما را در سایت سلامت و سبک زندگی دنبال میکنید
برچسب: کاربامازپین,carbamazepine, نویسنده: salamatism بازدید: 45 تاريخ: سه شنبه 25 مهر 1396 ساعت: 13:49